جوهرى در اين عبارت شعيره و شعائر را به معنى چيزى مىداند كه عَلَم و علامت بوده و همانند لباس رو معرّف انسان باشد ، و سبب حصول معرفت گردد . او هر چيزى را كه مايه شناخت و بر افراشتن پرچم خدا پرستى باشد را شعار دين ميداند همانند اعمال حج كه جنبه بروز و ظهور و اعلام براى مسلمانان دارد . فيروزآبادى در قاموس گويد : « أشعَرَه الأمر أيأعلمه ، وأشعرَها : جعل لها شعيره ، وشعار الحجّ مناسكه وعلاماته ، والشعيرة والشعارة والمشعرموضعها . . أو شعائره : معالمه الّتى ندب اللَّه اليها وأمر بالقيام بها » . « 1 » فيروزآبادى نيز درعبارت خود همانند جوهرى قوام شعائر را به علامت بودن و اعلام وابراز آن مىداند . ابن فارس در مقاييس اللغة گويد : « والإشعار : الإعلام من طريق الحسّ . . ومنه المشاعر : المعالم ، واحدها مَشعر ، وهى المواضع التى قد أُشعرت بعلامات » . « 2 » او نيز اشعار را اعلام و اظهار حسى ميداند و مىگويد : مشاعر مكانهاى است كه با علائمى مشخص شده‌اند تا از ساير مواضع ممتاز شوند .

--> ( 1 ) . القاموس المحيط ، فيروز آبادى : 2 / 60 . ( 2 ) . معجم مقاييس اللغة ، ابن فارس : 3 / 194 - 193 .